Slimme werksystemen

Slimmer werken is noodzakelijk voor bedrijven en organisaties die anno 2016 willen overleven en groeien. Afhankelijk van het werk, de mensen en de omgeving krijgt slimmer werken op zeer uiteenlopende wijzen vorm en invulling. Het is een ware kunst om iets te doen wat zowel onderscheidend is en ook waarde toevoegt. Hoe help je je klant? En wat doe je dan? Daarvoor is geen standaardrecept te geven. Wel is er een internationale norm over het ontwerpen van werk. Daarover meer.

Norm over werksystemen  De tweede revisie van de internationale ergonomische basisnorm over werk uit 1981 van ISO (International Standard Organisation, zie www.iso.org) is bijna klaar. NEN in Delft publiceerde in 2014 op haar site www.nen.nl de ISO/DIS 6385:2014(E) met de titel ‘Ergonomic design of work systems. In de negentiger jaren werd deze norm nog genoemd in de Arbeidsomstandighedenwet als basis voor het concretiseren van het begrip ‘stand van de ergonomie’. De norm is bij NEN te bestellen via de link.

Voor slimmer werken en voor Het Nieuwe Werken is de tweede herziening van deze internationale norm uit 1981 eigenlijk uiterst actueel. Het is gewoon geworden dat veel mensen altijd en overal werken. Problemen, zoals werkdruk, stress en burn-out, nemen toe. Toch staat de beroepspraktijk van verantwoord werken buiten de kantooromgeving nog in de kinderschoenen. Deze norm biedt handvatten voor een structurele, integrale en duurzame aanpak van complexe vraagstukken. De norm kan worden gebruikt als richtlijn, als checklist en bij het op maat ontwikkelen van (nieuwe) werkoplossingen.

Leidinggevenden, specialisten en medewerkers kunnen werkproblemen samen integraal aanpakken met behulp deze norm. Door die te gebruiken als richtlijn en checklist is het mogelijk om bestaande en nieuwe werksituaties beter vorm te geven, borgen en verbeteren. Volgens de definitie vervult een werksysteem een bepaalde taak. Een werksysteem bestaat uit een combinaties van mensen en middelen binnen een bepaalde context. De norm geeft richting aan het ontwerpen van integrale concepten en vervolgens aan de uitwerking van werkorganisatie, werktaken, banen (jobs), werkomgeving, gereedschap en interfaces, werkruimte en werkplek. De norm biedt richtlijnen, voorwaarden en eisen bij het realiseren van duurzame mensgerichte werkoplossingen.

Over deze Draft International Standard (DIS) wordt gestemd door de zogenaamde ‘P-members’ (oftwel paying of betalende leden/landen). Nederland hoort daar sinds een jaar helaas niet meer bij. In de zomer van 2013 trok het NEN zich terug uit de ontwikkeling van internationale basisnormen op het gebied van ergonomie. Na decennia van actieve deelname is Nederland geen lid meer van commissie ISO/TC159. Wietske Eveleens – 24 jaar Nederlands expert ergonomisch ontwerpen in de werkgroep van deze commissie – woonde in januari haar laatste ISO-vergadering bij in Berlijn. In 2004 kwam de eerste revisie van ISO 6385 uit onder haar voorzitterschap van deze werkgroep en ze werkte ook aan de nieuwe basisnorm ISO 26800 ‘Ergonomic principles and concepts’, die uitkwam in 2011.

Meer info op www.iso.org.

Duurzame werkbaarheid

Investeren in werkbare oplossingen levert organisaties meer rendement en minder risico’s op. Werkdruk en stress verminderen. Maar werkgevers en overheid investeren kennelijk liever in bijvoorbeeld duurzame inzetbaarheid. Voor mij is het niet logisch. Ik wil graag snappen waarom. Een paar boeken helpen mij verder. Klopt mijn analyse ook voor u als lezer? Ik ben benieuwd naar uw reactie.

Werkbaarheid gaat over de mate waarin dagelijks werk handig, nuttig en praktisch uitvoerbaar is. Ondersteunen de werkmiddelen en werkorganisatie, bijvoorbeeld een doelgerichte taakuitvoering? Met plezier las ik onlangs Richard Sennet’s ‘De ambachtsman’ en ‘Nieuw Europees Organiseren’ van Jan Jaap Brouwers en Jaap Peters. Het eerste gaat over de mens als maker en het tweede over organiseren op basis van vakmanschap verbinding en vertrouwen. Sennet onderbouwt het belang van vakmanschap, ook in het huidige tijdgewricht. Brouwers en Peters duiden het verschil tussen Angelsaksisch en Rijnlands besturen van organisaties. Mensen zijn verworden tot ‘bedrijfsmiddelen’. In de afgelopen 25 jaar zijn organisaties en bedrijven in Nederland massaal overgestapt op Anglo-Amerikaans besturen.

Maar nu blijkt er een probleem te zijn bij de brede introductie van Het Nieuwe Werken. De enthousiast omarmde principes van commanderen, communiceren en controleren passen niet goed bij tijd- en plaatsonafhankelijk werken. Rijnlands aansturen van HNW werkt beter, met aandacht voor vakmanschap, verbinding en vertrouwen. Maar het Angelsaksische model is lastig weer om te buigen naar het Rijnlandse.

Tijdens de omschakeling van het Rijnlandse naar het Angelsaksische model werkte ik in in de jaren negentig in organisaties in functies als technisch ergonoom, opleider/adviseur en management consultant. Ik merkte hoe de interesse in de inhoud verminderde, als je je declarabele uren maar haalde. Het toepassen van de Arbowet ging gelukkig nog over het deskundig vertalen van basisprincipes naar doelmatige werkoplossingen voor bedrijven op maat. Inmiddels zijn twee parallel arbo-werelden ontstaan: de papieren wereld van RI&E’s en de echte wereld met meer mensen met ‘onverklaarbare’ werkdruk en stress.

Over duurzaamheid gesproken. Het gebrek aan serieuze belangstelling voor zorg voor menselijk kapitaal bij leidinggevenden verbaast mij. Reorganisaties, bezuinigingen en veranderingen volgen elkaar steeds sneller op. Waarom? Leidinggevende lijken de enigen te zijn die niet (willen) zien dat zulk werk niet meer te behappen is voor gewone werkende zielen … Of begint de wal het schip te keren? Duurzame inzetbaarheid is gericht op individuen. Maar grote problemen zoals werkdruk en stress horen helemaal niet op het bord van individuen. Die moeten op organisatieniveau worden aangepakt: maak het werk weer werkbaar! Wat meer investeren in ‘duurzame werkbaarheid’ is goed voor de lerende kenniseconomie en het individu.

Tip Beste werkgever, Stap eens uit de parallelle spreadsheetwereld. In de echte wereld gebeurt het. Wandel rond en ga samen pauzeren en koffie drinken. Wissel dagelijkse ervaringen in het werk uit. Denk samen na over slimmer werkoplossingen. Ontdek dat het onderling vertrouwen zo weer kan groeien. Oplossingen voor lastige problemen zoals werkdruk moeten vooral komen van u als werkgever, niet van werknemers. Het ontwikkelen van oplossingen is mensenwerk, met kennis van zaken en vakmanschap.

Hoe werkbaar is uw werk als leidinggevende eigenlijk? Misschien eigenlijk een beetje te druk? Kritisch en creatief nadenken over het eigen werk is een mooie eerste stap naar echt duurzaam werken in organisaties.

Nieuw denken op menselijke maat

Problemen zijn niet op te lossen met denkwijzen die ze hebben veroorzaakt, zei Albert Einstein al. Het enthousiasme voor het Nieuw Werken ebt een beetje weg, draagvlak brokkelt af en weerstand neemt toe. Bedrijven voeren HNW vaker in om te bezuinigen. Mensen willen meer regie over hun werk en leven. Hoe verder?

Anders gaan denken maakt duurzamer werken mogelijk met gezonder productiviteit. Denkwijzen van de afgelopen eeuw zijn alom in organisaties aanwezig. Mensen schikken zich naar taakgerichte productiesystemen met een hogere bezettingsgraad. Die vragen meer flexibiliteit van mensen; overschakelen naar een andere soort taak betekent verhuizen naar een andere faciliteit. Spullen een uurtje laten liggen op je flexplek is er niet meer bij met het cleandeskprincipe. Waar is de menselijke maat in het werk gebleven?

Het werk dat mensen doen is niet of moeilijk te automatiseren. Die taken vragen sociale vaardigheden in de omgang met klanten. Of we hebben speciale vakkennis nodig voor het stellen van een goede diagnose bij een patiënt. Het meer routinematige werk wordt de komende jaren verder geautomatiseerd. Wat overblijft zijn de complexer en intensiever taken, waarvoor vaak meer creativiteit en kennis nodig. Ook wordt samenwerken belangrijker; samen kun je meer dan alleen.

Inmiddels komt het vaker voor, dat groepstaken ook echt door een groep worden ingevuld, bijvoorbeeld bij Buurtzorg Nederland. Iedereen doet er het uitvoerende werk. De een is beter in de public relations, de ander in het maken van een planning, enzovoort. Daar komt geen manager meer aan te pas.

Maar in de meeste organisaties en bedrijven zijn taken nog opgedeeld. Thuiszorgmedewerkers moeten binnen een vastgestelde tijd kousen uitdoen en aantrekken. Deze denkwijze uit het verleden – van de afgelopen honderd jaar – staat ons nu steeds vaker in de weg. Taakverrijking werkt vaak beter bij complexer taken, waarvoor vakmanschap nodig is. Maar zo’n omslag is ingrijpend in de structuur van een organisatie, in de cultuur en dus ook in de denkwijze.

De bestaande scheiding van het aansturen van processen en het uitvoeren van taken mag weer gaan verdwijnen. Omgaan met complexer vraagstukken vraagt een andere organisatie van het werk. Vorm en inhoud in taken blijven scheiden ontkent de toegevoegde waarde van het vakmanschap van mensen en van samenwerking in een team.

Vragen. Hoe denkt u eigenlijk? Kijk eens naar uw eigen rollen en taken. Hoe staat het met de scheiding van inhoud en proces? Wie beslist over wat? Wie zijn uw collega’s? Wat zijn functie en doel van de groep?

Tijd- en plaatsonafhankelijk werken is nog maar het begin van Het Nieuwe Werken. Het is tijd voor een heroverweging van vanzelfsprekendheden, van de onderliggende denkwijze in organisaties en bedrijven.

Met nieuw denken ontstaat ‘Nieuw werken op menselijke maat’. Deze zomer komt daarover mijn boek uit bij Sdu Uitgevers. Daarover later meer. Zo krijgen mensen weer de regie!

Werken met beeldschermen

Het is gemakkelijk om te denken ‘Als ik me aan de regels houd krijg ik geen problemen’. Maar is dat wel zo? Bijvoorbeeld in de praktijk van werken met beeldschermen. We zitten er dagelijks steeds meer achter, gemiddeld zo’n 4 tot 7 uur afhankelijk van de functie. Hoe zit het met regels en risico’s?

Regels voor werken met beeldschermen zijn in de negentiger jaren – na onderzoek – vastgelegd in het Besluit Beeldschermwerk, afgekort Beeldschermbesluit. Zo werd de maximale werktijd per dag aan een beeldscherm beperkt tot 6 uur. De wet heeft jarenlang prima gefunctioneerd; de Arbeidsinspectie controleerde erop. Nu is een minder strenge Europese richtlijn leidend.

De technologische veranderingen zijn intussen snel gegaan. Zelf ben ik van de generatie die nog zonder beeldscherm heeft gewerkt. De eerste beeldschermen waren oranje of groen monochroom. Tekst werd geschreven in speciale letters opgebouwd uit een beperkt aantal punten. In de negentiger jaren had ik mijn eerste mobiele PC, een Tulip van 5 kilogram met vast smal beeldscherm en toetsenbord. Nu ga ik op stap met iPad2 en SMART-phone; het weegt een tiende en kan veel meer. We weten niet beter meer dan dat we beschikken over elegante platte grote gekleurde schermen op het bureau en over mobiele apparatuur, zoals tablets met touch screens, voor onderweg.

Waarom zijn richtlijnen voor beeldschermwerk losser geworden, terwijl het gebruik van beeldschermen juist blijft toenemen. Zelf ben ik alleen maar drukker geworden met zorgen dat ik gezond achter mijn beeldscherm zit en er verstandig mee omga. Ons lijf is niet gebouwd voor langdurig stil zitten werken achter beeldschermen. Toch geeft onderzoek aan, dat mentale belasting momenteel een groter probleem is dan de fysieke belasting. Onderzoeken zoals de Arbomonitor en een evaluatie van beeldschermwerk uit 2007 geven aan dat beeldschermwerk inmiddels minder problemen met zich zouden meebrengen, bijvoorbeeld vanwege verbeterde technologie. Een combinatie met andere factoren, zoals werkdruk, blijft risicovol.

Als zelfstandige professional heb ik gelukkig veel ruimte om mijn werk zelf in te richten. Ik probeer mijn werklast te optimaliseren door complexer taken met meer aandacht te doen. Vaker kiezen voor wat ik belangrijk vind betekent ook dat ik vaker kies om andere dingen niet meer te doen. Maar in een baan kan dat anders zijn. Ben je nog veilig als je baas je wel intensief met beeldschermen laat werken, maar je daar minder bij helpt? Het lijkt mij niet.

Tip. Ga ook eens na voor uzelf hoe het nu eigenlijk zit met de gezondheid van uw beeldschermwerk. Hoeveel uur doet u dat op een dag? Met wat voor apparatuur? is die goed af te lezen? Is die functioneel voor het werk dat u ermee doet? Is uw lichaamshouding rechtop actief en ontspannen? Neemt u voldoende pauzes? Wat kleine verbeteringen kunnen u al snel meer tijd en comfort opleveren.

Volgens mij biedt het toepassen van regels nu minder garanties. Beeldschermwerk is te complex geworden om risico’s te kunnen voorkomen met enkel de toepassing van een paar regels. Conclusie: We hebben ook ons eigen gezonde verstand en menselijke ervaring en gevoel weer nodig om onszelf te behoeden voor blootstelling aan onnodige risico’s.

Je werk plannen

Lekker plannen geeft houvast zo in het begin van een kaal jaar. Waar wil ik heen? Wat moet je niet vergeten? Wat ga je doen? Met een goede planning bereik je meer resultaat. Financiële doelen staan hoog op alle prioriteitenlijstjes. Hoe die te bereiken?  

De boodschap bij de Business Bootcamp in Nieuwegein afgelopen weekend was: ontwikkel ongewone oplossingen voor echte problemen van je klanten. Benoem jouw unieke bijdrage voor de samenleving, ga ervoor. Samen met 1500 andere zelfstandigen kwam ik gisteren vol energie en inspiratie thuis van een lang weekend leren ondernemen. Heerlijk, het ultieme doel van waarde creëren staat weer voorop! Dat blijkt zelfs binnen een redelijke termijn van 1 tot 2 jaar genoeg geld te kunnen opleveren om niet meer te hoeven werken voor geld. Ik heb me gelijk ingeschreven voor de Implementation Day over een maand. Ik heb een buddy gevonden als sparring partner. Mijn nieuwe visie: Gezonder groei creëren door mensen te helpen hun taken op de best mogelijke manier te doen.

Tip: Hoe kom jij dan toe aan echt belangrijke zaken? Door er tijd voor in te plannen! Neem je voor om je niet meer te laten leiden door al die vermoeiende urgenties tussendoor. De manager kan een plan gaan ontwikkelen voor de toekomst. De preventiemedewerker kan oorzaken van weerstand tegen Het Nieuwe Werken in kaart gaan brengen. De callcentermedewerker kan klanten gaan vragen naar de toegevoegde waarde van de service. Blok primetime in de agenda als ‘bezet’ of neem iets meer tijd voor het beter doen van het normale werk. Door werkdruk en stress in bedrijven hebben meer mensen moeite om toe te komen aan echt belangrijke taken. Des te belangrijker is het om die vicieuze cirkel te doorbreken. Ga (ook) doen waar je energie van krijgt!

Het verleden heb je, de toekomst moet je maken. Daaraan invulling geven lukt alleen als je goed in je vel zit. Voeg dus ook de belangrijke taak ‘zorgen voor jezelf’ toe aan jouw planning voor 2014. Gezonde groei levert meer resultaat – en dus geld – op.

Kennis ontwikkelen

Hoe weet je wat echt werkt bij Het Nieuwe Werken? Proeftuinen en experimenteerruimte in functies bieden daarvoor uitkomst. Lees verder over radicale vernieuwing en over het creëren van inzicht in arbeidsomstandigheden altijd en overal.

“Alles dat werkelijk groots en inspirerend is, is gecreëerd door een individu dat kon werken in vrijheid”, zei Albert Einstein al. Vanmorgen was ontwerper Daan Roosegaarde op BNR radio. Hij zei: “In Nederland is ruimte creëren voor experimenteren extreem moeilijk.” Hij doet dat ondermeer in Sjanghai, waar hij ‘gaten schiet’ in dikke smog en vervolgens deze vervuiling opvangt en omzet in diamanten. Wat een prachtige metafoor voor de waarde van vernieuwing! Daan zegt: “Beginnen met het regelen van budgetten werkt niet. Je kunt beter eerst je dromen goed doordenken. Wat wil je precies?”

Mijn droom is de blije en gezonde mens, die met zijn passie en kennis creatieve ideeën ontwikkelt en ongebaande paden van HNW begaanbaar maakt. ICT-bedrijven ontwikkelden mooie virtuele werkruimten, waar mensen met elkaar online kunnen chatten en informatie uitwisselen. Maar echte mensen zijn niet alleen mentaal actief met hun hersenen. Zij bewegen ook in de fysieke ruimte met hun lijf van aardse zaken als botten, spieren en bloed. De huidige eenvormigheid in flexplekken blijkt wel goedkoop maar niet efficiënt, is dit weekend in de NRC te lezen. Waarom krijgt iedereen – jong, oud, administrateur of kenniswerker – dezelfde werkplek? Dat kan beter.

Mensen hebben behoefte aan een locatie waar zij gelukkig kunnen zijn. Ook hebben we een plek nodig om – doelmatig en liefst op een eigen manier – goed te kunnen werken. Gezonde arbeidsomstandigheden bij Het Nieuwe Werken helpen bedrijven met het opvangen van verwachte tekorten aan voldoende goed personeel en bij het borgen van bedrijfscontinuïteit. Een arbowerkgroep van Forum Duurzaam Werken heeft inmiddels twee keer een arbohandreiking uitgebracht. Voorzichtig is – in overleg met veel partners – een basis gelegd onder een aanzet voor zoiets als een praktijk van goede arbeidsomstandigheden bij Het Nieuwe Werken. Een Arbowerkgroep 3.0 staat in de steigers. Hoe verder?

Laat Arbowerkgroep 3.0 in 2014 een proeftuin ontwikkelen voor het genereren van kennis en ideeën over slimmer en gezonder werken. Dan kunnen we on- en offline werken op diverse manieren gaan combineren en gewoon uitproberen. Op naar betere integratie van nieuwe oplossingen in dagelijks werk. Op naar nieuwe business op menselijke maat.

Plichten en regels

Plichten en regels, daar zijn wij niet zo van. Nederlanders schrijf je niet de wetten voor. We vinden dat we heus zelf wel weten wat we doen. Dat gaan voor avontuur is een kracht, maar tegelijk ook wel lastig als leven en werk zo snel en ingrijpend veranderen. Lees verder, ook als u niet naar ‘Zorgplicht, Arboregels en ergonomie’ gaat op 13/11.

Nederlanders staan van oudsher open voor iets nieuws. We reizen de hele wereld af en eten gerechten uit andere landen,. We pakken nieuwe uitdagingen graag op en regelen het wel even …  In een programma zoals ‘Ik vertrek’ is te zien, dat succes niet vanzelfsprekend is. Vooraf nemen mensen flinke risico’s bij het realiseren van hun droom. Achteraf realiseren zij zich de waarde van wat ze achterlieten. De mensen passen zich aan en het geluk krijgt een nieuwe vorm.

Voor verandering kunnen we inmiddels ook gewoon thuis blijven. Een filmpje over de eerste mobieltjes ruim tien jaar geleden, bij Zomergasten met Daan Roosegaarde, ziet er anno 2013 onwerkelijk uit. Mobiel bellen is vanzelfsprekend geworden. Online werken, altijd en overal en samenwerken in een flexkantoor zijn de dagelijkse realiteit. Al het nieuwe is in het begin leuk en uitdagend, totdat …. je ontdekt, dat je niet altijd bereikbaar wilt zijn en ook eens rust nodig hebt.

Het Nieuwe Werken krijgt al zo’n twintig jaar vorm met het enthousiasme van ontdekkingsreizigers. We doen het gewoon! Niets mis mee. Maar het haleluja van de fase van ‘forming’ in deze gezamenlijke ontwikkeling ( Tuckman, 1965) is al voorbij. In de fase van ‘storming’ komen nu de conflicten op tafel. Het Nieuwe Werken levert niet altijd en overal gezonde productiviteit op, maar veroorzaakt ook extra werkdruk, RSI en stress. Veel geduld en wederzijds is respect is nodig om in deze fase oplossingen te vinden voor serieuze problemen.

De ontwikkeling van slimmer werken gaat razendsnel en dendert in sneltreinvaart verder. Ermee stoppen is geen optie. Wel vind ik dat werkgevers hun verantwoordelijkheid voor arbeidsomstandigheden beter kunnen gaan delen met werknemers. Een treinreis voelt veiliger met een goede machinist, die de gevaren onderweg kent en rode seinen niet negeert. Daar komt bij, dat extra voorzichtigheid is geboden, omdat effecten van het Nieuwe Werken zich nu pas beginnen te manifesteren. Het is nog te nieuw voor grootschalige meetresultaten. Kan de praktijk van ‘collectief als organisatie anders moeten werken’ transformeren naar individueel weer ‘de regie krijgen over hoe we kunnen en willen werken’?

Slim werken op (eigen) menselijke maat is een uitdaging. Wordt het een plicht van organisaties om individuen op alle niveaus de ruimte te geven voor het ontwikkelen van verantwoord werken? Dat mag – van mij in ieder geval – eerder regel dan uitzondering zijn.

Zeker zijn over zorg

Wetten – zoals de Werktijdenwet – zijn bij Het Nieuwe Werken gewoon van kracht. De werkdruk neemt toe. Toch hebben werkgevers weinig idee van de werktijden van mobiele werkers. Kunnen wettelijke plichten – die maatschappelijke belangen dienen – innovatie en vernieuwing forceren? Zo ja: Hoe?

De wet geeft werkgevers in veel gevallen dat extra duwtje om tot actie over te gaan. Alles komt netjes op papier om boetes te voorkomen. De Risico -Inventarisatie en Evaluatie komt er, maar zonder regelmatig overleg over het actieplan. Bedrijven geven medewerkers een flexplek op kantoor en toestemming voor thuiswerken. Managers zijn overgestapt op sturing op output en kennen de werktijden van hun medewerkers niet meer. Zij zorgen toch voor zichzelf? Ondertussen stijgt de werkdruk in veel organisaties tot recordhoogte. De rek is eruit. Wat kan en moet beter?

Bedrijven met lef overleven met duurzame dynamiek. Begrippen als ‘verantwoordelijkheid’ en ‘zorg’ krijgen een nieuwe betekenis en vorm. Medewerkers maken meer individuele keuzes. Teams ontwikkelen hun eigen samenwerking. Organisaties lijken op een bijenkorf. De markt vraagt sneller nieuwe oplossingen. Iedereen krijgt andere rollen en taken. Herijking van bestaande structuren is urgent. Vernieuwen van werksystemen is mogelijk met de juiste multidisciplinaire kennis en ervaring.  Interactieve bijeenkomsten – zoals cocreatie en dialoog – faciliteren transities op alle bedrijfsniveaus.

Waardevolle initiatieven ontstaan, als bedrijven willen voldoen aan de wet. Kennis en creativiteit leveren rendement op, zowel in productie als financieel. Maak het uzelf gemakkelijk als werkgever. Laat een jurist u uitleggen wat u met die Werktijdenwet kunt. Vraag een ergonoom waarom uw werksystemen beter kunnen en hoe. Bewustwording legt de basis voor bedrijfscontinuïteit en zorg voor menselijk kapitaal. Frisse blikken van buiten verzekeren u van doelmatige zorg.

Zelfzorg na polsbreuk

Facilitering van zelfzorg blijkt nog in de kinderschoenen te staan. Zelfzorg ondersteunt Het Nieuwe Werken. Verzuim van bedrijven kan zo naar beneden. Medewerkers kunnen gezonder aan het werk. Een ervaring uit de praktijk: revalidatie na polsbreuk. Hoe zijn schade en leed te beperken?

Behandeling en herstel van bijna 300.000 pols-  en handletsels blijkt in 2012 ongeveer 540 miljoen euro te kosten. Dat hoge bedrag komt mede door verzuim bij bedrijven. Begin dit jaar schreef ik hoe ik gedeeltelijk doorwerkte met het creatief ontwikkelen van ‘Een andere werkstijl’. Dit keer ga ik in op het proces van herstel. Hoe kan ik snel en goed herstellen van de klap? Kan ik zelf de kosten beperken?

Ben er nu 2 maanden mee bezig, iedere dag. De zes hand- en polsoefeningen in de brochure van het ziekenhuis kan ik dromen. Omdat ik graag wilde dat de revalidatie sneller zou kunnen gaan, ging ik op onderzoek uit. Ik googelde info van ziekenhuizen en instructies van een fysiotherapeut bij elkaar. Daar begon mijn zoektocht naar eigen oplossingen. De belastbaarheid van arm en pols ging ik geleidelijk verhogen met het gebruik van gewichten. Eerst oefende ik met gevulde flesjes, daarna met halters van de Kijkshop. Toen ik weer Tai Chi kon gaan doen, voelde ik hoe mijn pols weer bij mijn lijf ging horen.

Er bleek nog veel meer mogelijk. Handen voorafgaand aan oefeningen actief opwarmen; handpalmen op elkaar en wrijven. Logisch, maar ik vond het nergens in gedownloade instructies. Insmeren van mijn vingers, handen, pols en onderarm met massageolie verbetert de doorbloeding. Het litteken wordt weer rood, maar dat blijkt juist goed voor de genezing van de wond. Mijn ledematen zijn gelijk minder dik. Gevoelige plekken kan ik zo extra vertroetelen. Op YouTube staan handmassagefilms. Nog een tip: doe de oefeningen in lauwwarm water. Ik ben nog steeds snel moe, maar dit is heerlijk en werkt geweldig.

Mijn zelf uitgevonden zelfzorg blijkt effectief. De chirurg is tevreden over het snelle herstel van de complexe breuk.  Kosten van fysiotherapie heb ik uitgespaard. Maar waarom is dit soort van basale kennis niet beter toegankelijk? Op internet vind ik wel medische informatie over soorten polsbreuken en ingrepen met platen en schroeven. Over (zelf) revalideren vrijwel niets. Hier ligt een markt open. In een sfeer van vertrouwen en verbinding kan zelfzorg bedrijfsrisico’s verminderen en rendement verhogen.

Productief veranderen …

Aan het werk; Zo komen we niet verder! Dat hoor ik, als ik schijnbaar niets doe of meer tijd neem voor overleg. Mijn beste ideeën ontstaan in pauzes en interactie. Hoe gaan we om met verandering?

Verwarring in grote organisaties. Onder de druk van crisis en ontslagen doen minder mensen meer werk. De druk neemt toe met ontevredenheid, ziekte of burn-out tot gevolg. Medewerkers klampen zich vast aan schijnzekerheden: drie keer per jaar op vakantie en een hypotheek voor een mooi huis.

Buiten de wereld van banen waait al jaren een wind van verandering. Zelfstandige professionals worstelen met teruglopende inkomsten en meer concurrentie. Ik heb al jaren geen auto en geen vakanties meer. Om te overleven innoveer ik mijn aanbod en wil ik me onderscheiden in de markt.

De traditionele en de nieuwe economie drijven in mijn beleving uit elkaar. Het nieuws gaat meer over banenverlies, bonussen en belastingparadijzen dan over nieuwe kansen, creativiteit en krachten. Scheidslijnen tekenen zich af. Komen mensen en organisaties tot andere inzichten en nieuw gedrag?

Ik voel me bevestigd in wat ik al doe: blijven denken en voelen. Een lekkere warme douche, afstand tot de dagelijkse stress. Buitenlucht verfrist mijn hersenen. Met relativering en humor vind ik- samen met anderen – nieuwe invullingen voor mijn werk; het oude loslatend en me verbindend met het nieuwe.